Zdrowo w kuchni 
Burak ćwikłowy - warzywo, często niedoceniane, które zawiera wiele witamin i minerałów. W burakach znajdziemy: potas, wapń, żelazo, magnez, mangan, kobalt, witaminy A, C i B1. Ponadto występuje w nich kwas foliowy - już 200 g buraka pokrywa połowę dziennego zapotrzebowania. Kwas foliowy zapobiega wapnieniu naczyń krwionośnych i wzmacnia odporność organizmu. Jego niedobór może powodować złe samopoczucie, rozdrażnienie i niespokojny sen. Kwas foliowy ma również dobroczynne działanie na matowe włosy, przedwczesną siwiznę, łamliwe paznokcie.
Buraki ze względu na zawartość kobaltu są cennym warzywem przy leczeniu anemii. Kobalt jest niezbędny do tworzenia czerwonych ciałek krwi. Sok z buraków wypłukuje toksyny i oczyszcza organizm, a także niszczy chorobotwórcze bakterie. Dodatkowo, dzięki wysokiej zawartości błonnika ułatwia trawienie. Wieloletnie badania przypisują burakom działanie przeciwrakowe.
Z buraków przyrządza się barszcz czerwony, ćwikłę lub buraczki na ciepło, mniej popularny ale bardzo zdrowy jest sok buraczany.
Kapusta – warzywo znane od niepamiętnych czasów. Do Polski trafiła w XV wieku i szybko zyskała popularność. Kapusta posiada wiele składników mineralnych, znajdziemy w niej m.in. fosfor, mangan, miedź, potas, wapń, żelazo, sód oraz witaminy A, C, E i z grupy B. Do zalet kapusty należy również zaliczyć stosunkowo dużą zawartość siarki - pierwiastka, który korzystnie wpływa na wygląd włosów, cery i paznokci. Poza tym w kapuście stwierdzono obecność substancji, które mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie tarczycy oraz zapobiegają rozwojowi nowotworów. Roślina ta potrafi także regulować niewłaściwą temperaturę ciała - w przypadku zbyt wysokiej ciepłoty obniża ją, w przypadku zbyt niskiej - podwyższa. Okłady z jej liści stosuje się np. do leczenia odmrożeń i stłuczeń. Sok ze świeżej kapusty leczy choroby żołądka.
Z kapusty świeżej i ukwaszonej przyrządza się surówki, zupy (np. kapuśniak) i wiele innych dań. Potrawy z kapusty są niskokaloryczne i dlatego często występują w dietach odchudzających.
Seler korzeniowy – znany był już starożytnym Grekom i Rzymianom. Informacje o tym warzywie można znaleźć w „Odysei” Homera. Rzymianie jadali selery po całonocnych ucztach suto zakrapianych winem. Miały łagodzić bóle głowy. W Polsce uprawiany jest jako roślina warzywna od XVIII wieku. Jest bogaty w wiele składników mineralnych np. potas, wapń, fosfor i witamin z grupy B. Wzmacnia układ nerwowy, oczyszcza organizm z toksyn, działa uspokajająco, przeciwdepresyjnie i przeciwbólowo. Polecany jest niejadkom, bo wzmaga apetyt. Seler dobrze wpływa na odnowę krwi, a olejek z tego warzywa bywa stosowany w chorobach skórnych i reumatycznych.
Seler to warzywo niskokaloryczne, dlatego znakomicie nadaje się dla osób na diecie. Jako składnik włoszczyzny pojawia się w różnych wywarach, z których przygotowuje się zupy i sosy. Przyrządza się z niego surówki, które charakteryzują się wykwintnym aromatem i smakiem oraz sałatki z selera konserwowego w łagodnej zalewie.
Marchew- uprawiano ją już w starożytności. Jej nasiona znaleziono w wykopaliskach sprzed 1000 lat p.n.e. Do Grecji i Rzymu dotarła z Persji, jednak nie miała wówczas wielkiego znaczenia w żywieniu, gdyż jej smak znacznie się różnił od dzisiejszego. Dopiero w XVI wieku została wprowadzona do wykwintnej kuchni, bo udało się wyhodować smaczniejszą jej odmianę. Od tego czasu marchew jest podstawową jarzyną we wszystkich kuchniach świata. Stanowi niezwykle bogate źródło związków o nazwie karotenoidy, przekształcających się w organizmie w prowitaminę A, która chroni oczy. Gotowana dostarcza ich od 2 do 5 razy więcej niż surowa. Marchew jest jednym z największych źródeł błonnika pokarmowego, usprawniającego pracę jelit i odtruwającego organizm, oraz substancji chroniących przed nowotworami. Warto wiedzieć, że najwięcej składników odżywczych znajduje się tuż pod skórką marchewki. Dlatego, o ile to możliwe, najlepiej wcale jej nie obierać, tylko umyć starannie pod bieżącą, letnią wodą.
Marchew wchodzi w skład włoszczyzny, można ją jeść na surowo, gotowaną, przyrządzać z niej surówki i sałatki, zupę marchewkową lub ciasto.
Ogórek - należy do najstarszych warzyw spożywanych przez człowieka. Znany był już przed 4000 lat w Azji. Do Polski przywędrował z Czech za panowania króla Zygmunta Starego. Ogórki przywieziono do naszego kraju jako… lekarstwo na dżumę. Stały się jednak prawdziwym przysmakiem polskiej kuchni. Ogórki zawierają bardzo mało kalorii i pomagają w usuwaniu nadmiaru wody z organizmu, dlatego znajdują zastosowanie w dietach odchudzających.
Najcenniejsze w ogórkach są składniki mineralne: potas, fosfor i wapń. Ogórki kiszone mają więcej sodu, wapnia i fosforu, ale mniej witaminy C.
Fasola szparagowa – pochodzi z Ameryki Środkowej i Południowej. Jest tam hodowana od 7000 lat. Do Europy przywieźli ją hiszpańscy odkrywcy nowych lądów. Zachwycili się nią Francuzi – stała się dla nich popularnym warzywem już pod koniec XVI wieku.
Fasolka szparagowa zawiera dużo witaminy: A, B, C i K, oraz składników mineralnych: magnezu, potasu, żelaza, a także błonnika pokarmowego. Daje energię, wzmacnia odporność, chroni wzrok i zapewnia dobrą przemianę materii. Białko fasolki ma skład zbliżony do składu białka znajdującego się w mięsie.
Fasolki szparagowej nie należy jeść na surowo, ponieważ zawiera substancje toksyczne, które rozkładają się dopiero podczas gotowania. Powinno się ją gotować w niewielkiej ilości wody lub na parze. Można ja zamrażać i robić z niej przetwory na zimę. Stanowi doskonałe urozmaicenie dań obiadowych oraz do sałatek.
Kukurydza - za ojczyznę kukurydzy uważa się Meksyk, gdzie znana tam była 5000 lat p.n.e. Aztekowie, Majowie i Inkowie uprawiali ją przez wieki. Do Europy przywiózł ją Krzysztof Kolumb, w Polsce pojawiła się najprawdopodobniej w XVII lub na początku XVIII wieku. Obecnie kukurydza jest, obok pszenicy i ryżu, jedną z najpowszechniej uprawianych roślin na świecie.
Jest to bardzo cenna roślina o wszechstronnym zastosowaniu w żywieniu - zawiera wiele różnorodnych składników mineralnych (potas, magnez, selen) oraz witamin i błonnika pokarmowego. Kukurydza ma korzystne działanie na pracę mięśni, serca, poprawia cerę i samopoczucie. Polecana jest także osobom na diecie, bo syci a nie tuczy
Najsmaczniejsza jest kukurydza gotowana, może być także prażona, konserwowa lub marynowana. Znakomita jest jako jarzynka albo dodatek do surówek i sałatek.
Pomidory- do Europy dotarły z Ameryki Południowej po odkryciach Krzysztofa Kolumba. Długo były wykorzystane tylko jako roślina lecznicza i ozdobna. Dopiero pod koniec XIX wieku poznano się na ich wartości odżywczej i kulinarnej. Jedzenie pomidorów gwarantuje zdrowie i urodę. Nic dziwnego, skoro są bogate w witaminy: C, K, kwas foliowy i składniki mineralne: potas, magnez, fluor, miedź. Chronią organizm przed chorobami serca, wątroby, nerek, wpływają na szybszy wzrost, działają uspokajająco. Sok z pomidorów upiększa cerę. Ważną antynowotworową rolę odgrywa likopen - naturalny barwnik, dzięki któremu pomidory mają piękny czerwony kolor. Występuje on w surowych owocach ale także w ketchupie, przecierach i koncentratach.
Pomidory najlepiej jeść obrane ze skórki, mogą być składnikiem zup, sosów, sałatek, kanapek, potraw z ryżu, spaghetti czy pizzy.
Czosnek – znany jest człowiekowi od kilku tysięcy lat, pochodzi z Azji Środkowej, skąd rozprzestrzenił się na inne kontynenty. Czosnek zawiera witaminę C, potas, żelazo, fosfor, magnez. Ma wiele zalet zdrowotnych, m.in. zwiększa odporność, zwalcza infekcję, chroni przed nowotworami, zawałem serca, poprawia kondycję oraz ułatwia zdolności zapamiętywania informacji, a także ratuje zęby przed próchnicą. Właściwości lecznicze czosnku (zbliżone do działania obecnie stosowanych antybiotyków) opisali Egipcjanie już ponad 4500 lat temu na ścianie jednej z piramid. Największe zalety ujawnia, gdy jest mocno rozdrobniony lub dokładnie pogryziony.
Czosnek jest jedną z najpopularniejszych przypraw na świecie. Jego charakterystyczny smak wzbogaca potrawy: mięsa, sosy, sałatki. Jedyną jego wadą jest to, że powoduje nieprzyjemny zapach z ust. Można się go pozbyć, żując zieloną natkę pietruszki lub wypijając jogurt bądź mleko. Można go spożywać na surowo lub konserwować.
Buraki ze względu na zawartość kobaltu są cennym warzywem przy leczeniu anemii. Kobalt jest niezbędny do tworzenia czerwonych ciałek krwi. Sok z buraków wypłukuje toksyny i oczyszcza organizm, a także niszczy chorobotwórcze bakterie. Dodatkowo, dzięki wysokiej zawartości błonnika ułatwia trawienie. Wieloletnie badania przypisują burakom działanie przeciwrakowe.
Z buraków przyrządza się barszcz czerwony, ćwikłę lub buraczki na ciepło, mniej popularny ale bardzo zdrowy jest sok buraczany.
Kapusta – warzywo znane od niepamiętnych czasów. Do Polski trafiła w XV wieku i szybko zyskała popularność. Kapusta posiada wiele składników mineralnych, znajdziemy w niej m.in. fosfor, mangan, miedź, potas, wapń, żelazo, sód oraz witaminy A, C, E i z grupy B. Do zalet kapusty należy również zaliczyć stosunkowo dużą zawartość siarki - pierwiastka, który korzystnie wpływa na wygląd włosów, cery i paznokci. Poza tym w kapuście stwierdzono obecność substancji, które mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie tarczycy oraz zapobiegają rozwojowi nowotworów. Roślina ta potrafi także regulować niewłaściwą temperaturę ciała - w przypadku zbyt wysokiej ciepłoty obniża ją, w przypadku zbyt niskiej - podwyższa. Okłady z jej liści stosuje się np. do leczenia odmrożeń i stłuczeń. Sok ze świeżej kapusty leczy choroby żołądka.
Z kapusty świeżej i ukwaszonej przyrządza się surówki, zupy (np. kapuśniak) i wiele innych dań. Potrawy z kapusty są niskokaloryczne i dlatego często występują w dietach odchudzających.
Seler korzeniowy – znany był już starożytnym Grekom i Rzymianom. Informacje o tym warzywie można znaleźć w „Odysei” Homera. Rzymianie jadali selery po całonocnych ucztach suto zakrapianych winem. Miały łagodzić bóle głowy. W Polsce uprawiany jest jako roślina warzywna od XVIII wieku. Jest bogaty w wiele składników mineralnych np. potas, wapń, fosfor i witamin z grupy B. Wzmacnia układ nerwowy, oczyszcza organizm z toksyn, działa uspokajająco, przeciwdepresyjnie i przeciwbólowo. Polecany jest niejadkom, bo wzmaga apetyt. Seler dobrze wpływa na odnowę krwi, a olejek z tego warzywa bywa stosowany w chorobach skórnych i reumatycznych.
Seler to warzywo niskokaloryczne, dlatego znakomicie nadaje się dla osób na diecie. Jako składnik włoszczyzny pojawia się w różnych wywarach, z których przygotowuje się zupy i sosy. Przyrządza się z niego surówki, które charakteryzują się wykwintnym aromatem i smakiem oraz sałatki z selera konserwowego w łagodnej zalewie.
Marchew- uprawiano ją już w starożytności. Jej nasiona znaleziono w wykopaliskach sprzed 1000 lat p.n.e. Do Grecji i Rzymu dotarła z Persji, jednak nie miała wówczas wielkiego znaczenia w żywieniu, gdyż jej smak znacznie się różnił od dzisiejszego. Dopiero w XVI wieku została wprowadzona do wykwintnej kuchni, bo udało się wyhodować smaczniejszą jej odmianę. Od tego czasu marchew jest podstawową jarzyną we wszystkich kuchniach świata. Stanowi niezwykle bogate źródło związków o nazwie karotenoidy, przekształcających się w organizmie w prowitaminę A, która chroni oczy. Gotowana dostarcza ich od 2 do 5 razy więcej niż surowa. Marchew jest jednym z największych źródeł błonnika pokarmowego, usprawniającego pracę jelit i odtruwającego organizm, oraz substancji chroniących przed nowotworami. Warto wiedzieć, że najwięcej składników odżywczych znajduje się tuż pod skórką marchewki. Dlatego, o ile to możliwe, najlepiej wcale jej nie obierać, tylko umyć starannie pod bieżącą, letnią wodą.
Marchew wchodzi w skład włoszczyzny, można ją jeść na surowo, gotowaną, przyrządzać z niej surówki i sałatki, zupę marchewkową lub ciasto.
Ogórek - należy do najstarszych warzyw spożywanych przez człowieka. Znany był już przed 4000 lat w Azji. Do Polski przywędrował z Czech za panowania króla Zygmunta Starego. Ogórki przywieziono do naszego kraju jako… lekarstwo na dżumę. Stały się jednak prawdziwym przysmakiem polskiej kuchni. Ogórki zawierają bardzo mało kalorii i pomagają w usuwaniu nadmiaru wody z organizmu, dlatego znajdują zastosowanie w dietach odchudzających.
Najcenniejsze w ogórkach są składniki mineralne: potas, fosfor i wapń. Ogórki kiszone mają więcej sodu, wapnia i fosforu, ale mniej witaminy C.
Fasola szparagowa – pochodzi z Ameryki Środkowej i Południowej. Jest tam hodowana od 7000 lat. Do Europy przywieźli ją hiszpańscy odkrywcy nowych lądów. Zachwycili się nią Francuzi – stała się dla nich popularnym warzywem już pod koniec XVI wieku.
Fasolka szparagowa zawiera dużo witaminy: A, B, C i K, oraz składników mineralnych: magnezu, potasu, żelaza, a także błonnika pokarmowego. Daje energię, wzmacnia odporność, chroni wzrok i zapewnia dobrą przemianę materii. Białko fasolki ma skład zbliżony do składu białka znajdującego się w mięsie.
Fasolki szparagowej nie należy jeść na surowo, ponieważ zawiera substancje toksyczne, które rozkładają się dopiero podczas gotowania. Powinno się ją gotować w niewielkiej ilości wody lub na parze. Można ja zamrażać i robić z niej przetwory na zimę. Stanowi doskonałe urozmaicenie dań obiadowych oraz do sałatek.
Kukurydza - za ojczyznę kukurydzy uważa się Meksyk, gdzie znana tam była 5000 lat p.n.e. Aztekowie, Majowie i Inkowie uprawiali ją przez wieki. Do Europy przywiózł ją Krzysztof Kolumb, w Polsce pojawiła się najprawdopodobniej w XVII lub na początku XVIII wieku. Obecnie kukurydza jest, obok pszenicy i ryżu, jedną z najpowszechniej uprawianych roślin na świecie.
Jest to bardzo cenna roślina o wszechstronnym zastosowaniu w żywieniu - zawiera wiele różnorodnych składników mineralnych (potas, magnez, selen) oraz witamin i błonnika pokarmowego. Kukurydza ma korzystne działanie na pracę mięśni, serca, poprawia cerę i samopoczucie. Polecana jest także osobom na diecie, bo syci a nie tuczy
Najsmaczniejsza jest kukurydza gotowana, może być także prażona, konserwowa lub marynowana. Znakomita jest jako jarzynka albo dodatek do surówek i sałatek.
Pomidory- do Europy dotarły z Ameryki Południowej po odkryciach Krzysztofa Kolumba. Długo były wykorzystane tylko jako roślina lecznicza i ozdobna. Dopiero pod koniec XIX wieku poznano się na ich wartości odżywczej i kulinarnej. Jedzenie pomidorów gwarantuje zdrowie i urodę. Nic dziwnego, skoro są bogate w witaminy: C, K, kwas foliowy i składniki mineralne: potas, magnez, fluor, miedź. Chronią organizm przed chorobami serca, wątroby, nerek, wpływają na szybszy wzrost, działają uspokajająco. Sok z pomidorów upiększa cerę. Ważną antynowotworową rolę odgrywa likopen - naturalny barwnik, dzięki któremu pomidory mają piękny czerwony kolor. Występuje on w surowych owocach ale także w ketchupie, przecierach i koncentratach.
Pomidory najlepiej jeść obrane ze skórki, mogą być składnikiem zup, sosów, sałatek, kanapek, potraw z ryżu, spaghetti czy pizzy.
Czosnek – znany jest człowiekowi od kilku tysięcy lat, pochodzi z Azji Środkowej, skąd rozprzestrzenił się na inne kontynenty. Czosnek zawiera witaminę C, potas, żelazo, fosfor, magnez. Ma wiele zalet zdrowotnych, m.in. zwiększa odporność, zwalcza infekcję, chroni przed nowotworami, zawałem serca, poprawia kondycję oraz ułatwia zdolności zapamiętywania informacji, a także ratuje zęby przed próchnicą. Właściwości lecznicze czosnku (zbliżone do działania obecnie stosowanych antybiotyków) opisali Egipcjanie już ponad 4500 lat temu na ścianie jednej z piramid. Największe zalety ujawnia, gdy jest mocno rozdrobniony lub dokładnie pogryziony.
Czosnek jest jedną z najpopularniejszych przypraw na świecie. Jego charakterystyczny smak wzbogaca potrawy: mięsa, sosy, sałatki. Jedyną jego wadą jest to, że powoduje nieprzyjemny zapach z ust. Można się go pozbyć, żując zieloną natkę pietruszki lub wypijając jogurt bądź mleko. Można go spożywać na surowo lub konserwować.
Znany jest człowiekowi od kilku tysięcy lat, pochodzi z Azji Środkowej, skąd rozprzestrzenił się na inne kontynenty. Czosnek zawiera witaminę C, potas, żelazo, fosfor, magnez. Ma wiele zalet zdrowotnych, m.in. zwiększa odporność, zwalcza infekcję, chroni przed nowotwo
Do Europy dotarły z Ameryki Południowej po odkryciach Krzysztofa Kolumba. Długo były wykorzystane tylko jako roślina lecznicza i ozdobna. Dopiero pod koniec XIX wieku poznano się na ich wartości odżywczej i kulinarnej. Jedzenie pomidorów gwarantuje zdrowie i urodę. Nic 
Za ojczyznę kukurydzy uważa się Meksyk, gdzie znana tam była 5000 lat p.n.e. Aztekowie, Majowie i Inkowie uprawiali ją przez wieki. Do Europy przywiózł ją Krzysztof Kolumb, w Polsce pojawiła się najprawdopodobniej w XVII lub na początku XVIII wieku. Obecnie kukurydza j
Pochodzi z Ameryki Środkowej i Południowej. Jest tam hodowana od 7000 lat. Do Europy przywieźli ją hiszpańscy odkrywcy nowych lądów. Zachwycili się nią Francuzi – stała się dla nich popularnym warzywem już pod koniec XVI wieku.
Fasolka szparagowa zawiera dużo wita
Należy do najstarszych warzyw spożywanych przez człowieka. Znany był już przed 4000 lat w Azji. Do Polski przywędrował z Czech za panowania króla Zygmunta Starego. Ogórki przywieziono do naszego kraju jako… lekarstwo na dżumę. Stały się jednak prawdziwym przysmakie
Uprawiano ją już w starożytności. Jej nasiona znaleziono w wykopaliskach sprzed 1000 lat p.n.e. Do Grecji i Rzymu dotarła z Persji, jednak nie miała wówczas wielkiego znaczenia w żywieniu, gdyż jej smak znacznie się różnił od dzisiejszego. Dopiero w XVI wieku został
Znany był już starożytnym Grekom i Rzymianom. Informacje o tym warzywie można znaleźć w „Odysei” Homera. Rzymianie jadali selery po całonocnych ucztach suto zakrapianych winem. Miały łagodzić bóle głowy. W Polsce uprawiany jest jako roślina warzywna od XVIII wiek
Warzywo znane od niepamiętnych czasów. Do Polski trafiła w XV wieku i szybko zyskała popularność. Kapusta posiada wiele składników mineralnych, znajdziemy w niej m.in. fosfor, mangan, miedź, potas, wapń, żelazo, sód oraz witaminy A, C, E i z grupy B. Do zalet kapusty 
Warzywo, często niedoceniane, które zawiera wiele witamin i minerałów. W burakach znajdziemy: potas, wapń, żelazo, magnez, mangan, kobalt, witaminy A, C i B1. Ponadto występuje w nich kwas foliowy - już 200 g buraka pokrywa połowę dziennego zapotrzebowania. Kwas foliowy
